Lieve Hugo

Lieve Hugo

Lieve Hugo, kwam onder de naam Julius Theodorus Uiterloo op 13 december 1934 ter wereld in de Waaldijkstraat, hartje Paramaribo. Van jongsaf stond hij bekend als ruziemaker. Een groot deel van zijn jongensjaren bracht hij dan ook door in Rijper Jeugd, een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen. Daar hield vooral zijn liefde voor muziek hem op de been. Al begon zijn voorkeur voor aantrekkelijke vrouwen vanaf dat moment ook al een aanzienlijk deel van zijn tijd op te eisen.

Als jonge jongen zong hij in het Centraal Koor van de Rust en Vredekerk dat in die tijd uitstekend bekend stond in het Caraïbisch gebied. Lieve Hugo brak door na zijn aansluiting bij het Orchestra Washboard dat onder leiding stond van Carlo Brandon. Aanvankelijk zat hij nog achter de drums maar het was vooral zijn zang én zijn geheel eigen interpretatie van de nummers die de band vooruitstuwde. Eind jaren zestig bleek Lieve Hugo, die ook ‘Iko’ door het leven ging, zowel animator als inspirator van een beslissende omslag in de Surinaamse muziek. De gangbare ‘bigi poku’ kwam meer en meer onder invloed van Afrikaanse ritmes met onmiskenbaar ook kenmerken uit de winti-cultuur.
De betekenis van Lieve Hugo voor de Surinaamse en Nederlandse muziekscene werd de laatste jaren volkomen terecht benadrukt met een driedelige tv-documentaire, een toneelstuk en een speciaal concert in het Concertgebouw. Als eerbetoon aan de Surinaamse legende brachten onder meer Edgar Burgos, de frontman van Trafassi, De Dijk, Izaline Callister, Berget Lewis, Oscar Harris en Angela Groothuizen zijn beste liedjes ten gehore. Opnieuw vloog het dak eraf. Alsof de maestro zelf weer even door de zaal zweefde.