‘b.b. Met R. En Andere Poku's’ Van Max Woiski Sr. Vanaf Nu Verkrijgbaar

AMSTERDAM - Vanaf heden is de verzamelaar ‘B.B. Met R. En Andere Poku's’ van Max Woiski Sr. verkrijgbaar via Top Notch. De plaat, gecompileerd door Vic van de Reijt, biedt een prachtig overzicht van deze unieke Surinaamse muzikant die Nederland rijp gemaakt heeft voor de Zuid-Amerikaanse muziek.
Max Woiski werd op 11 februari 1911 geboren in het Surinaamse plaatsje Domburg, doorliep er de HBS, volgde een lerarenopleiding waarbij hij zich bekwaamde in Nederlands, Engels en boekhouden en kwam uiteindelijk bij de fiscus terecht. Max was een mooie jongen (‘Valentino’ was zijn bijnaam), met een voor een Surinamer opvallend lichte huidskleur. Toen zijn vader hem voorstelde een accountantsstudie in Nederland te gaan volgen, stond zijn besluit meteen vast. In 1936, op 25-jarige leeftijd, scheepte hij in op een KNSM-boot naar Nederland, toen al het Beloofde Land voor vele Surinamers.

In Nederland zocht Max senior al gauw contact met de zwarte muzikanten die in Rotterdam en Amsterdam populair waren en trad met hen op in de beruchte ‘Negro Clubs’, zoals Mephisto in Rotterdam, de thuisbasis van de roemruchte Surinamer Kid Dynamite, en het Negro Palace op het Amsterdamse Thorbeckeplein. Na een jaar kon Woiski zijn vriendin Alma Braaf uit Suriname laten komen en met haar week hij uit naar Parijs. Als het duo José Barreto en Lolita Mojica maakten ze daar furore.

//www.youtube.com/embed/Z3iV3ZjR6og

Kort vóór de oorlog opende Max zijn eerste zaak ‘La Cubana’ op de Amstelstraat 43 in Amsterdam, alwaar de Amerikaan Freddy Johnson het huisorkest leidde. Op 1 mei 1942 verhuisde hij La Cubana naar de Leidsestraat 52. Woiski bleef de hele oorlog doorspelen, hij had een ariërverklaring op zak en was (als zoveel artiesten) lid van de Kultuurkamer geworden. De muziekstijl werd aangepast, de heftige Caraïbische tonen verdwenen, en het Engels was taboe, er moest brood op de plank.

Na de oorlog liftte Max Woiski mee op het succes van de jazz, die ook Nederland in zijn greep kreeg. La Cubana floreerde dankzij Max’ vrolijke succesnummers als B.B. met R. (‘dat is Bruine Bonen met Rijst’) en Mi lobbie Paramaribo. In 1950 stuurde hij een telegram naar zoon Max, met de dringende vraag om zijn West Indian Orchestra te komen versterken. En ook die had wel oren naar zo’n overtocht. Vele jaren zou hij als gitarist en fluitist in het orkest van zijn vader spelen, waarna hij een eigen carrière begon.

De carrière van Woiski senior, die in de zomer ook nog een club in Bergen bestierde, bereikte zijn hoogtepunt in 1956 toen zijn orkest gevraagd werd voor de soundtrack van de eerste Nederlandse kleurenfilm Jenny. Een jaar later was er een glansoptreden met de Nescafé Coffeeboatsong in de reclamefilm van Joop Geesink, die bekroond werd op het Filmfestival van Cannes 1957.

//www.youtube.com/embed/n4A_4TILYSM

In 1958 deed Woiski zijn zaken van de hand en begon opnieuw een filiaal van La Cubana op Mallorca. Jarenlang zou hij daar de Nederlandse en buitenlandse toeristen vermaken met nieuwe varianten van zijn Zuid-Amerikaanse repertoire. ‘No dancing – No night-club – No cabaret’ stond er als waarschuwing op zijn folders. ‘Just have a drink and listen to the songs you like in 15 languages’. Favoriet bij de Nederlanders was B.B. op Maillorca, ofwel: ‘Bruin Bakken op Mallorca’.

In maart 1973 dook hij opnieuw op in de Nederlandse pers. Een waterramp had zijn club op Mallorca weggespoeld. Doodziek (hij leed aan een hersenembolie) en platzak was hij naar Nederland teruggekeerd, alwaar hij in Hoogeveen een kleine woning betrok. Er kwam een benefietconcert waarbij Willy Alberti en Johnny Jordaan van de partij waren, maar dat leverde maar weinig op. In 1981 stierf hij min of meer vergeten in zijn Drentse onderkomen.

In 2013 brengt Top Notch de verzamelaar ‘B.B. Met R. En Andere Poku's’ van Max Woiski Sr. uit. Bestel het album op Bol.com, koop het op iTunes of luister op Spotify.