Als u deze inhoud wilt bekijken, moet JavaScript ingeschakeld zijn en moet u beschikken over de nieuwste versie van Adobe Flash Player.
/static/flash/header_ff.flv
07-05-10'De Tattoo Als Middelvinger: Zes mannen, hun tatoeages, hun verzet en hun verdriet'. De Nieuwe Revu heeft voor hun nieuwste uitgave o.a. Kempi en RB Djan geinterviewd over hun tatoeages. Klik op de beelden hieronder om het artikel te lezen.



25-03-10Afgelopen week sprak State Magazine uitgebreid met Kempi. Dit naar aanleiding van de release van Du Gangsta Tape.
Het resulteerde in een prachtig coververhaal waarin Kempi openhartig vertelt over allerlei onderwerpen zoals drugs.
"Drugs speelt een grote rol in mijn leven, het is mijn vrouw man, er gaat niemand boven haar. Met haar word ik wakker, met haar slaap ik, all day everyday: m'n J. Andere drugs... heb ik mijn hele leven gezien. Als je ouder wordt besef je pas wat je allemaal zag als klein kind: junkies met naalden die spoten in ons huis. Ik ben er gewoon aan gewend. En drugs verkopen is niks nieuws, 't is net als hoe jij naar je werk gaat, zou ik gelijk de straat op gaan als ik skeer ben. Dat is mijn leven, softdrugs, harddrugs, it's nuthin."
De Bijbel.
"Ik ben gelovig opgevoed, ik geloof sowieso, regardless wat ik doe. We zijn allemaal Gods kinderen en we maken keuzes, goed of fout. Ik sta achter mijn keuzes, dat weet God ook. En als ik er ooit klaar voor ben om me volledig te geven dan doe ik dat. En soms voel ik me wel responsible om de boodschap in mijn muziek door te geven en dat doe ik dan. Zo'n band heb ik wel met Hem, God is met mij. Maar ik keur niet alles goed wat ik doe, ik ben nog steeds een mens en heb me nog niet volledig aan God gegeven. Ik hoop dat ik dat ooit kan doen, maar het is moeilijk. Ik ben 23 en leef al 23 jaar in een bepaalde environment en levenswijze. Sommige mensen gaan naar de gevangenis en schrikken, en komen nooit meer terug. Ik ben in een cirkel gebleven, voor mij is het moeilijk om zomaar af te stappen van bepaalde dingen. Niet dat ik het niet kan of wil, maar mijn gedachtegang maakt het soms lastig."
en natuurlijk Eindje.
"Vind je het niet crazy dat mensen nu overal Eindje zeggen? Ik was een jaar of 15, weggelopen uit een half gesloten internaat en ik schuilde in de buurt en toen begon ik echt in die Nederlandse rap te duiken. Mijn broertje Klemma was nog jong, met hem en mijn kleine zusje was ik echt close. Zij gingen me serieus uitlachen en kraken hoe nep ze Nederlandse rap vonden. Ik probeerde ze uit te leggen dat Nelly kwam met die country grammar, boerenshit. Als PSV voetbalt hoor je altijd 'boereeeh, boereeh'. Zodoende ontstond 'Eindje Gremma'. Het is tof om te horen dat het nu een term in heel Nederland is. Het woord Eindje bestond niet, klaar! Gremma ook niet. En nu is Eindhoven gewoon Eindje Gremma. Ik zweer 't op mijn moeder en anders mag ik kapotvallen.
Er is niet veel te doen, maar het heeft me gemaakt en gedragen toen ik niks had. Geaccepteerd om op de block te hustlen zonder problemen. Mensen hielden hun hand boven mijn hoofd, alle dealers en junkies hebben love voor me. Dat is m'n stad, ik zal nooit vergeten waar ik vandaan kom. Het staat geschreven op mijn buik, dat gaat never weg."
Wil je het hele artikel van Vincent Reinders lezen? Klik dan hier.